అహంకారంతో నిర్ణయాలు తీసుకుంటే చేటు తప్పదు.. ముగ్గురు స్నేహితులు - తేనె - తేలు నీతి కథ.!!

Moral Story: అనగనగా ఒక అందమైన గ్రామంలో గోపి, రాము, సూరి అనే ముగ్గురు స్నేహితులు ఉండేవారు. వారిలో గోపికి అహంకారం, నేను చెప్పిందే వేదం అనే పొగరు చాలా ఎక్కువ. తను ఏ తప్పు చేసినా ఇతరుల ముందు తలవంచడానికి, తన బలహీనతను ఒప్పుకోవడానికి అతనికి మనసొప్పేది కాదు. "నలుగురిలో నా గౌరవం తగ్గకూడదు" అనే అహంకారంతో బ్రతికే రకం.

ఒకరోజు మధ్యాహ్నం ఈ ముగ్గురు స్నేహితులు ఊరి చివర ఉన్న పాత బడి ఆవరణలో ఆడుకుంటున్నారు. అక్కడ ఒక పాడుబడిన పాత రాతి గోడ ఉంది. ఆ గోడలో ఒక చిన్న కన్నం (పగులు) కనిపించింది. గోపి ఆ అహంకారంతో, "ఈ కన్నంలో ఏముందో నేను చూస్తాను!" అంటూ తన వేలిని ఆ కన్నంలోకి దూర్చాడు.

అయితే, ఆ కన్నంలో ఒక విషపూరితమైన పెద్ద తేలు దాక్కుని ఉంది! గోపి వేలు లోపలికి వెళ్ళగానే ఆ తేలు తన పదునైన కొండితో గోపి వేలిపై గట్టిగా కుట్టింది!

ఆ విషపు పోటుకు గోపికి కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి, బాణంతో పొడిచినట్లు విపరీతమైన నొప్పి పుట్టి ప్రాణం పోయినంత పనైంది! బిగ్గరగా "అయ్యో! బాబోయ్!" అని ఏడుద్దామనుకున్నాడు. కానీ పక్కనే ఉన్న రాము, సూరి తనవంక చూస్తున్నారు.

'అయ్యో! నేను నొప్పితో అరిస్తే వీళ్ళు నన్ను చూసి నవ్వుతారు. "గొప్పలు చెప్పే గోపి తేలు కుడితే ఏడుస్తున్నాడు" అని ఎగతాళి చేస్తారు!' అనే అహంకారం అతనిలో మేల్కొంది.

వెంటనే గోపి తన బాధను, వేదనను లోపలనే దిగమింగుకుని, కళ్ళలో నీళ్ళు తిరుగుతున్నా కష్టపడి ఒక నకిలీ నవ్వు నవ్వాడు. తన వాచిపోతున్న వేలిని వెంటనే నోట్లో పెట్టుకుని చీకుతూ, "అబ్బా! భలే ఉందిరా! ఈ కన్నంలో తేనెటీగల గూడు ఉందనుకుంటా! వేలు పెట్టగానే అచ్చమైన పుట్ట తేనె నా వేలికి అంటింది. ఎంత తియ్యగా ఉందో తెలుసా!" అని అబద్ధం చెప్పి వాళ్ళను నమ్మించడానికి చూశాడు.

గోపి మాటలు నిజమని నమ్మి రాము సంబరపడిపోయాడు. "అవునా! ఉండు నేను కూడా ఆ తేనె రుచి చూస్తాను" అంటూ పరుగున వెళ్ళి ఆ కన్నంలో తన వేలు పెట్టాడు.

మరుసటి క్షణమే ఆ తేలు రాము వేలిని కూడా ఛురుక్కున కుట్టింది! రాముకు గుండెలు పగిలేంత నొప్పి వేసింది. అరుద్దామని నోరు విప్పేంతలో గోపి వైపు చూశాడు. గోపి ఏమీ తెలియనట్లు నవ్వుతూ వేలు చీకుతున్నాడు. దాంతో రాము కూడా, 'అయ్యో! గోపి నొప్పి లేకుండా హాయిగా తేనె తాగాడు, నేను అరిస్తే నా చేతకానితనాన్ని చూసి వీళ్ళిద్దరూ నవ్వుతారు' అని భావించి, పళ్ళు పటపటా కొరుకుతూ, కళ్ళెంబడి నీళ్ళు కారుతున్నా తట్టుకుని... తన వేలిని కూడా నోట్లో పెట్టుకుని, "అబ్బా! నిజంగానే అమృతం లాంటి పుట్ట తేనెరా! ఎంత తియ్యగా ఉందో!" అని అబద్ధం ఆడేశాడు.

ఇక మూడోవాడైన సూరి ఊరుకుంటాడా? "నాకు కూడా కావాలి!" అంటూ పంతంతో వెళ్ళి కన్నంలో వేలు పెట్టాడు. తేలు సూరిని కూడా వదలకుండా గట్టిగా కుట్టింది! సూరి కూడా ఆ ఇద్దరి ముందూ అవమానపడకూడదని, బాధతో శరీరం వణికిపోతున్నా పంటి బిగువున నొప్పి భరిస్తూ, "హా... ఆహా... ఎంత మంచి తేనె!" అని ఏడుపు ముఖంతోనే అబద్ధం చెప్పి వేలు చీకడం మొదలుపెట్టాడు.

ఇలా ముగ్గురూ ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ, లోపల తేలు విషంతో నరకం అనుభవిస్తూ, బయటకు మాత్రం "తేనె ఎంత తియ్యగా ఉంది!" అని అబద్ధాలు చెప్పుకుంటూ వేళ్ళు చీకుతున్నారు.

సరిగ్గా అదే సమయానికి సిరి అనే ఒక అమ్మాయి ఆ దారిలో వెళ్తూ వీరిని గమనించింది. ముగ్గురి ముఖాలు నల్లబడిపోయి ఉండటం, కళ్ళలో నీళ్ళు కారుతుండటం, కాళ్ళు వణికిపోతుండటం చూసి ఆమెకు అనుమానం వచ్చింది.

సిరి దగ్గరకు వచ్చి ఆ పాత గోడ కన్నంలోకి తొంగి చూసింది. అక్కడ ఒక నల్లటి పెద్ద తేలు కొండి ఎత్తి కనిపిస్తుంది!

సిరి ఒక్కసారిగా గట్టిగా నవ్వుతూ, "రేయ్ బుద్ధిహీనులారా! అక్కడ ఉన్నది తేనె గూడు కాదురా... పెద్ద తేలు! అది మిమ్మల్ని ముగ్గురినీ కుట్టింది. మీరు ముగ్గురు నవ్వుతారనే అహంకారంతో, సిగ్గుతో నిజం దాచి ఆ బాధను భరిస్తూ ఒకరినొకరు మోసం చేసుకుంటున్నారా?" అని బిగ్గరగా అంది.

ఆ అమ్మాయి మాటలతో ముగ్గురి ముసుగులు తొలగిపోయాయి. ఇక నొప్పి తట్టుకోవడం ఎవరి వల్లా కాక ముగ్గురూ ఒకేసారి "అయ్యో బాబోయ్! అమ్మో!" అని పెద్ద పెట్టున ఏడవడం మొదలుపెట్టారు.

గోపి అహంకారం వల్ల, తప్పును ఒప్పుకోకపోవడం వల్ల రాము, సూరి కూడా అనవసరంగా తేలు పోటుకు గురయ్యారని ఊరి జనులందరూ తెలిసి నవ్వుకున్నారు. చివరికి వారి తల్లులు వచ్చి ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళి వైద్యం చేయించాల్సి వచ్చింది. అనవసరమైన అహంకారం, పొగరు మనిషికి వినాశనాన్ని తెచ్చిపెడతాయి. మన బలహీనతను లేదా కష్టాన్ని సమయానికి ఒప్పుకోకపోతే, ఆ నష్టాన్ని దాచడానికి చెప్పే అబద్ధాలు మనల్నే కాక మన చుట్టూ ఉన్నవారిని కూడా పెద్ద ప్రమాదంలో పడేస్తాయి.