"నా వల్ల ఏమీ కాదు" అనుకునేవారి కోసమే ఈ కథ.. మీ అసలైన శక్తి ఏంటో తెలిస్తే షాక్ అవుతారు!

Motivational Story: ఈ విశాల ప్రపంచంలో ప్రతి ఒక్కరూ ఎవరి దారిన వారు ప్రయాణిస్తుంటారు. కానీ, మనలో చాలామందికి ఉండే అతిపెద్ద బలహీనత ఏంటంటే.. నిరంతరం ఎదుటివారి విజయాలను, వారిలోని నైపుణ్యాలను చూసి మనల్ని మనం తక్కువ చేసుకుంటూ ఉండటం. "వాళ్లు ఆ పనిలో అద్భుతంగా రాణిస్తున్నారు.. సమాజం వారిని మెచ్చుకుంటోంది.. మరి నాకేమో ఏమీ రావడం లేదు" అని మనసులోనే కుమిలిపోతుంటాం. మీ మనస్సులో కూడా ఎప్పుడైనా ఇలాంటి ఆవేదన కలిగి ఉంటే.. ఈ చిన్న మేఘం కథ మీ కళ్లు తెరిపించడమే కాకుండా, మీలోని అసలైన శక్తిని మీకు గుర్తుచేస్తుంది.

అది అనంతమైన నీలాకాశం. అక్కడ సూర్యకిరణాలకు సమీపంలో కొన్ని అందమైన మేఘాలు కలిసికట్టుగా నివసించేవి. ఆ మేఘాలన్నీ రోజంతా ఆడుకుంటూ.. ఆకాశంలో తేలియాడుతూ చాలా సంతోషంగా ఉండేవి. ఒకరోజు అందులోని ఒక పెద్ద మేఘం తనను తాను బాగా విస్తరించి, భూమిపై భారీ వర్షాన్ని కురిపించింది. ఎండమావులతో ఎండిపోతున్న నేలకు ప్రాణం పోసింది. దాహంతో ఉన్న జంతువుల, మనుషుల నీటి అవసరాలను తీర్చింది. దాన్ని చూసి ఆకాశంలో ఉన్న ఇతర దేవతలు, కింద ఉన్న ప్రజలందరూ ఆ మేఘాన్ని ఎంతగానో మెచ్చుకున్నారు.

అది చూసిన మరొక మేఘం కూడా ఏదో ఒకటి సాధించాలనుకుంది. వెంటనే సూర్యకాంతిని తన గుండా పరావర్తనం చెందించి, ఆకాశంలో సప్తవర్ణాల అందమైన ఇంద్రధనుస్సును సృష్టించింది. ఆ మనోహరమైన దృశ్యాన్ని చూసి లోకమంతా సంతోషంతో చప్పట్లు కొట్టింది. ఆ ఇంద్రధనుస్సును సృష్టించిన మేఘాన్ని అందరూ పొగడ్తలతో ముంచెత్తారు. ఈ రెండు మేఘాలకు లభించిన ప్రశంసలను చూసి, పక్కనే ఉన్న ఒక చిన్న మేఘంలో తీవ్రమైన ఉత్సాహం నిండిపోయింది. "నేను కూడా ఏదో ఒక అద్భుతం చేసి అందరి మెప్పు పొందాలి" అని అనుకుంది.

వెంటనే తానూ పెద్ద వర్షం కురిపించాలని తన శక్తినంతా ఉపయోగించి ప్రయత్నించింది. కానీ, ఎంత ప్రయత్నించినా దాని నుంచి ఒక్క చిన్న నీటి బొట్టు కూడా కిందకు రాలదు. "సరే, వర్షం కురిపించడం నా వల్ల కాలేదు.. కనీసం ఇంద్రధనుస్సునైనా సృష్టిద్దాం" అని భావించి సూర్యకాంతిని నిరోధించేందుకు ప్రయత్నించింది. కానీ ఎంతకీ రంగులు వికసించలేదు.

దాంతో ఆ చిన్న మేఘం తీవ్ర నిరాశకు గురైంది. "నాలో ఏ టాలెంట్ లేదు.. నేను వర్షం ఇవ్వలేను, ఇంద్రధనుస్సునూ తయారు చేయలేను. ఈ ప్రపంచంలో నా వల్ల ఏ ఉపయోగమూ లేదు" అని తీవ్ర ఆవేదనకు లోనైంది. ఎవరికీ ముఖం చూపించలేక, అందరికీ దూరంగా అలిగి వెళ్లి ఒక ఎత్తైన కొండ వెనుక దాక్కుని ఏడవసాగింది.

కొండ వెనుక దాక్కుని ఏడుస్తున్న చిన్న మేఘాన్ని చూసి సూర్యుడు మెల్లగా దాని దగ్గరకు వచ్చాడు. "చిన్నారి మేఘమా! అంత దూరాన దాక్కుని ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు?" అని ప్రేమగా అడిగాడు.

దానికి ఆ మేఘం కన్నీళ్లతో.. "మిగతా మేఘాలన్నీ ఎంత గొప్పవి! ఒకటి దాహం తీర్చే వర్షాన్ని ఇస్తోంది, మరొకటి కంటికి విందు చేసే ఇంద్రధనుస్సును ఇస్తోంది. కానీ నాలో ఏ టాలెంట్ లేదు, నేను దేనికీ పనికిరాను" అని తన బాధను వెళ్లబోసుకుంది.

దానికి సూర్యుడు చిరునవ్వు నవ్వి ఇలా అన్నాడు.

"చిన్న మేఘమా! నువ్వు నీ శక్తిని సరిగ్గా అర్థం చేసుకోలేదు. వర్షం పడినప్పుడు మనుషులు తడిసిపోయారు. ఇంద్రధనుస్సు వచ్చినప్పుడు కాసేపు చూసి వెళ్ళిపోయారు. కానీ, మండుటెండలో మైదానంలో నడుస్తున్న ఆ అలసిపోయిన బాటసారులను ఒక్కసారి చూడు. నీ స్నేహితులు అక్కడే ఉన్నా.. నువ్వు కొండ వెనుక దాక్కునేసరికి నీడ లేక ఆ బాటసారులు తీవ్రమైన ఎండ దెబ్బకు సొమ్మసిల్లిపోతున్నారు.

వర్షం కురిపించడం మాత్రమే గొప్ప కాదు.. మండే ఎండ నుంచి జీవులకు చల్లని నీడను ఇవ్వడం నీలోనే ఉన్న గొప్ప నైపుణ్యం. ఆకాశంలో నువ్వు వేసే రకరకాల ఆకారాలను చూసి కింద ఉన్న చిన్న పిల్లలు ఎంతగా నవ్వుకుంటారో నీకు తెలుసా? నీ ఉనికి ఎంతోమందికి ఉపశమనాన్ని, సంతోషాన్ని ఇస్తోంది!"

సూర్యుడి మాటలు విన్న చిన్న మేఘం ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయింది. తనలోని అసలైన ఉపయోగం, నైపుణ్యం ఏంటో దానికి అర్థమైంది. వెంటనే నిరాశను వీడి, బాటసారులకు చల్లని నీడను ఇచ్చేందుకు సంతోషంగా ఆకాశంలోకి తేలియాడింది.

ఈ కథ మనకు నేర్పే గొప్ప నీతి ఏంటంటే.. ఈ ప్రపంచంలో జన్మించిన ప్రతి ఒక్కరికీ ఒక ప్రత్యేకమైన నైపుణ్యం ఉంటుంది. ఒకరికి వచ్చిన పని మరొకరికి రాకపోవచ్చు. అంతమాత్రాన మనం వ్యర్థులం అని భావించడం పొరపాటు.