అన్ని బంధాల కన్నా రక్త సంబంధమే బలమైందని.. స్వార్థంతో జీవించే వారికి నష్టం తప్పదని చెబుతున్న అన్నదమ్ముల నీతికథ..!!

Moral Story: అనగనగా ఒక ఊరిలో చంద్రయ్య, సోమయ్య అనే ఇద్దరు అన్నదమ్ములు ఉండేవారు. వారి తండ్రి వారసత్వంగా ఇచ్చిన ధాన్యపు వ్యాపారాన్ని ఇద్దరూ ఉమ్మడిగా నిర్వహించేవారు. పెద్దవాడైన చంద్రయ్య మహా మంచివాడు. వ్యాపారంలో ఏ మాత్రం లాభం వచ్చినా తమ్ముడు సోమయ్యకు సగానికి సగం సమానంగా ఇచ్చేవాడు. తమ్ముడు కూడా అన్నతో బాగానే ఉండేవాడు కానీ, వ్యాపారానికి సంబంధించి ఎలాంటి శ్రమ లేదా బాధ్యతలు తీసుకోకుండా కేవలం లాభాల్లో వాటా మాత్రమే అందుకునేవాడు.

కాలం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు కదా! ఒక ఏడాది వరుసగా భయంకరమైన కరువు రావడం వల్ల ధాన్యపు వ్యాపారం దెబ్బతిని చంద్రయ్య పెద్ద మొత్తంలో అప్పులు చేయాల్సి వచ్చింది. కరువు ముగిశాక కూడా వ్యాపారం కోలుకోకపోవడంతో అప్పుల వాళ్ళు ఇంటి మీదకు రావడం మొదలుపెట్టారు.

మాటకు కట్టుబడే చంద్రయ్య అప్పులు తీర్చడానికి ఒక ఉపాయం ఆలోచించాడు. "తమ్ముడూ! మన ఉమ్మడి ఆస్తి అయిన వ్యవసాయ భూమిలో సగాన్ని అమ్మి అప్పులన్నీ తీర్చేద్దాం. మిగిలిన భూమి, వ్యాపారంతో మళ్ళీ మనమిద్దరం కష్టపడి సంపాదించుకుందాం" అని చెప్పి, ఊరి పెద్దమనుషుల సాక్షిగా భూమి అమ్మకం ఒప్పందానికి సిద్ధమయ్యాడు.

అందరి ముందూ చంద్రయ్య మొదట సంతకం చేశాడు. కానీ తీరా తమ్ముడు సోమయ్య సంతకం చేయాల్సి వచ్చేసరికి అతనిలోని స్వార్థం బయటపడింది.

"అన్నయ్యా! నువ్వు ఎవరిని అడిగి అంత అప్పు చేశావు? ఆ అప్పుతో నాకేం సంబంధం? నా వాటా భూమిని అమ్మడానికి నేను ససేమిరా ఒప్పుకోను!" అని పెద్దమనుషుల ముందే నానా యాగీ చేశాడు.

తమ్ముడి ప్రవర్తన చూసి చంద్రయ్య గుండె పగిలినంత పనైంది. 'లాభాలు వచ్చినప్పుడు రూపాయి వదలకుండా పంచుకున్న రోజున ఈ తమ్ముడు నన్ను ఏ ప్రశ్న వేయలేదు... ఈ రోజు కష్టం వచ్చేసరికి నన్ను ఒంటరిని చేసి పారిపోతున్నాడే!' అని లోలోపల తీవ్రంగా కలత చెందాడు.

సోమయ్య పట్టుబట్టడంతో పెద్దమనుషులు ఉమ్మడి ఆస్తిని, ఇంటిని ఇద్దరికీ సమంగా పంచి ఇచ్చారు. "అప్పుతో నాకు సంబంధం లేదు" అని సోమయ్య చేతులు దులుపుకున్నాడు. కానీ చంద్రయ్య ఇచ్చిన మాట ప్రకారం, తన వాటాగా వచ్చిన సగం భూమిని మొత్తం అమ్మేసి అప్పుల వారి బాకీలన్నీ తీర్చేశాడు. అలా తన దగ్గర ఉన్న భూమిని కోల్పోయి, కేవలం పంచుకున్న సొంత ఇల్లు, అప్పులు తీర్చగా మిగిలిన కొద్దిపాటి పెట్టుబడితో మిగిలాడు.

చంద్రయ్య నీతి నిజాయితీలను చూసిన పక్క ఊరి పెద్ద వ్యాపారం ఒకరు చంద్రయ్యపై నమ్మకంతో, ఎలాంటి పూచీకత్తు లేకపోయినా పెద్ద మొత్తంలో అప్పుగా ఇచ్చాడు. "చంద్రయ్యా! నీ నిబద్ధత నాకు తెలుసు. నువ్వు కష్టపడి మళ్ళీ నిలదొక్కుకో" అని ప్రోత్సహించాడు. మంచి వర్షాలు పడటంతో చంద్రయ్య రాత్రింబవళ్ళు కష్టపడి, తన శ్రమతో ధాన్యం వ్యాపారాన్ని మళ్ళీ మునుపటి కంటే రెట్టింపు స్థాయిలో విస్తరించాడు. కొద్ది కాలంలోనే ఊరిలోనే కూడా పెద్ద వ్యాపారిగా మారి మంచి లాభాలను ఆర్జించాడు. గతంలో అమ్మిన భూమికి 10 రెట్ల భూమి, అలాగే పెద్ద భవనం కొని అందులో నివసించాడు.  

ఇక తమ్ముడు సోమయ్య విషయానికి వస్తే... తన వాటాగా వచ్చిన సగం భూమిని, ఆస్తిని నమ్ముకుని అహంకారంతో వీర్రవీగాడు. స్వయంగా వ్యాపారం చేయడం రాక, అడ్డదారిలో ఎక్కువ లాభాలు సంపాదించాలనే దురాశతో ఒక దొంగ వ్యాపారి మాటలు నమ్మి తన భూమిని, ఇంటిని తాకట్టు పెట్టి పెద్ద మొత్తంలో కొత్త వ్యాపారంలో పెట్టుబడి పెట్టాడు. తీరా చూస్తే ఆ దొంగ వ్యాపారి సోమయ్యను ఘోరంగా మోసం చేసి డబ్బుతో పారిపోయాడు..

దీనికి తోడు పంటలు పండక, చేసిన అప్పుల వడ్డీలు పెరిగిపోయి సోమయ్య వాటా భూమి మొత్తం జప్తు అయిపోయింది. చివరికి నివసిస్తున్న సొంత ఇల్లు కూడా వేలానికి వచ్చే పరిస్థితి ఏర్పడింది. జనాలు "అన్నను మోసం చేసిన పాపానికి తగిన శాస్తి జరిగింది" అని సోమయ్యను చూసి నవ్వుకోసాగారు.

తమ ఇల్లు వేలానికి రాబోతోందని, తమ్ముడు రోడ్డున పడ్డాడని తెలిసిన చంద్రయ్య... ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా పరుగున వచ్చి తన సొంత సంపాదనతో తమ్ముడి అప్పులన్నీ చెల్లించి, తాకట్టులో ఉన్న ఇల్లును విడిపించాడు.

అన్నయ్య చూపిన  ప్రేమానురాగాలకు సోమయ్య కళ్ల నుంచి కన్నీరు ముమ్మారంగా కారింది. తాను చేసిన తప్పు ఎంత పెద్దదో అతనికి అర్థమైంది.

సోమయ్య పరుగున వెళ్ళి అన్న కాళ్ళ మీద పడి గట్టిగా పట్టుకుని ఏడుస్తూ క్షమాపణ కోరాడు...

"అన్నయ్యా! నన్ను క్షమించు! లాభాల్లో వాటా కోరి, కష్టంలో నిన్ను ఒంటరిని చేసిన స్వార్థపరుడినిరా నేను! నా కుళ్ళు బుద్ధికి తగిన శాస్తి అనుభవించాను. నువ్వు దేవదూతవి అన్నయ్యా... నేను నీకు చేసిన ద్రోహానికి నన్ను కనీసం మనుషిగా కూడా చూడకూడదు, కానీ నన్ను మళ్ళీ కాపాడావు!" అని పశ్చాత్తాపంతో విలపించాడు.

చంద్రయ్య తమ్ముడిని పైకి లేపి ఆలింగనం చేసుకుంటూ... "తమ్ముడూ! ఆస్తులు, పాస్తులు వస్తుంటాయి పోతుంటాయి. కానీ రక్తం పంచుకు పుట్టిన బంధం ఎప్పటికీ పోదు. నీకు తప్పు తెలిసొచ్చింది, అదే నాకు చాలు" అని క్షమించాడు. ఆ రోజు నుండి సోమయ్య తన అహంకారాన్ని వదిలేసి అన్న చెప్పినట్లు వింటూ, అతనికి నిజాయితీగా సాయపడుతూ ఇద్దరూ సుఖసంతోషాలతో జీవించారు. కష్ట కాలంలో బంధాలను వదులుకోకూడదు. త్యాగానికి ఎప్పటికైనా దక్కాల్సిన గౌరవం లభిస్తుంది.