ఉన్నదానితో సంతృప్తి చెందడమే అసలైన అదృష్టం అని చెబుతున్న నీతి కథ..!!

Moral Story: పూర్వకాలంలో ఒక రాజ్యాన్ని కరుణామయుడైన మహారాజు పరిపాలించేవారు. ఆయనకు తన ప్రజల సంక్షేమమే పరమావధి. ప్రజలు ఎలాంటి పరిస్థితుల్లో జీవిస్తున్నారు, వారి జీవన విధానం ఎలా ఉందో స్వయంగా కళ్లకు కట్టినట్లు తెలుసుకోవడానికి ఆయన తరుచూ సాధారణ పౌరుడి వేషంలో రాజ్యమంతటా పర్యటించేవారు.

అయితే ఆ సంచారంలో ఆయనకు ఒక విచిత్రమైన, బాధాకరమైన విషయం గమనికలోకి వచ్చింది. నగరం నడిబొడ్డున ఉన్న సంపన్నుల నుండి సరిహద్దుల్లోని సాధారణ పేదల వరకు ఎవరి ముఖంలోనూ ఆనందచ్ఛాయలు కనిపించేవి కావు. ధనవంతులకు మరింత ధనం సంపాదించాలనే తపన, పేదలకు లేనిదాని గురించి తపన, మిగిలిన వారికి పక్కవారిపై అసూయ... ఇలా ప్రతి ఒక్కరూ ఏదో ఒక అశాంతితో, విచారంతో జీవిస్తున్నారు.

"నా రాజ్యంలో భౌతిక సంపదకు, ఆహారానికి ఏ కొరతా లేదు. అయినా ఈ ప్రజల మనస్సుల్లో ప్రశాంతత ఎందుకు కరువైంది? ఉన్నదానితో సంతృప్తి చెంది, సంతోషంగా జీవించే ఒక్క స్వచ్ఛమైన మనిషి కూడా నా రాజ్యంలో లేడా?" అని రాజుగారు నిరంతరం మనోవేదనకు గురయ్యేవారు.

ఒకనాడు ఉదయాన్నే రాజుగారు సంచారంలో భాగంగా నగరం సరిహద్దు దాటి ఒక గ్రామీణ ప్రాంతానికి చేరుకున్నారు. అక్కడ సూర్యుడి లేత కిరణాలు పడుతుండగా, ఒక సుదూర పొలంలో ఒక వయోవృద్ధుడు శ్రమిస్తూ కనిపించాడు. రాజుగారు ఆశ్చర్యంతో అతని దగ్గరకు నడిచారు. ఆ ముసలివానికి శరీరంలో సత్తువ తగ్గినా, ముఖంలో మాత్రం ఎంతో కాంతి, మనస్సులో అపారమైన ప్రశాంతత కనిపిస్తున్నాయి.

ఆ వృద్ధుడు ఎంతో జాగ్రత్తగా నేలను తవ్వి గుంటలు తీస్తూ, లేత మొక్కలను నాటుతున్నాడు. ఆ మొక్కను మట్టిలో నిలబెట్టి, నీళ్లు పోసి, దానికి రక్షణగా చిన్న కంచె ఏర్పాటు చేస్తున్నప్పుడు అతని కళ్లలో కనిపిస్తున్న తృప్తి రాజును విశేషంగా ఆకర్షించింది.

రాజుగారు అతని సమీపానికి వెళ్లి, "తాతా! వయసు పైబడిన ఈ కాలంలో కూడా నీవు ఇంత శ్రమపడుతున్నావు. ఇంత శ్రద్ధగా నాటుతున్న ఆ చిన్న మొక్కలు ఏమిటి?" అని ప్రేమగా అడిగారు.

ఆ వృద్ధుడు తన చేతులకున్న మట్టిని దులుపుకుని, రాజువైపు చూసి చిరునవ్వుతో, "అయ్యా! ఇవి తీపి మామిడి మొక్కలు" అని ప్రత్యుత్తరమిచ్చాడు.

రాజుగారు కొద్దిగా ఆలోచించి, "ఈ చిన్న మొక్కలు పెద్ద వృక్షాలుగా మారి, పండ్లను ఇచ్చేసరికి కనీసం ఐదారు సంవత్సరాలు పడుతుంది కదా! నీ శారీరక స్థితిని చూస్తుంటే ఆ కాయల రుచి చూసేవరకు నీవు బ్రతికి ఉంటావని భావిస్తున్నావా? లభించని ఫలితం కోసం ఎందుకీ వయసులో అనవసర శ్రమ?" అని ప్రశ్నించారు.

ఆ మాటలకు ఆ వృద్ధుడు మందహాసంతో ఇలా అన్నాడు, "మహారాజా! లోకంలో అందరూ తమ స్వార్థం కోసమే పనిచేస్తే ఈ సృష్టి ఎలా ముందుకెళ్తుంది? నా చిన్నతనంలో నేను తిన్న తియ్యని మామిడి పండ్లు, నేను నాటిన చెట్లవి కావు. ఏనాడో మా తాత ముత్తాతలు నాటిన చెట్లు నా కాలానికి ఫలాలనిచ్చాయి. వారి శ్రమ వల్ల నేను ఆ పండ్ల రుచిని ఆస్వాదించగలిగాను. అలాగే, నేడు నేను నాటుతున్న ఈ మొక్కల పండ్లు నా మనవళ్లకు, రాబోయే తరాలకు ఆకలి తీర్చి, నీడనిస్తాయి. నా పని వల్ల భవిష్యత్తు తరాలకు మేలు జరుగుతుందనే ఆలోచనే నాకు అపరిమితమైన ఆనందాన్ని ఇస్తోంది. నా చేతనైనంత వరకు సమాజానికి తిరిగి ఇవ్వడమే నా జీవితానికి సార్థకత."

ఆ ముసలివాని నిస్వార్థమైన మాటలు, విశాల దృక్పథం రాజుగారి హృదయాన్ని ద్రవీంపజేశాయి. ఇన్నాళ్లుగా ఆయన వెతుకుతున్న నిజమైన తృప్తి, సంతోషం ఆ సామాన్య వృద్ధుని రూపంలో కనిపించాయి. "ఆశలకు అంతులేకుండా పరుగెత్తే వారికంటే, ఇతరులకు మేలు చేస్తూ ఉన్నదానితో సంతృప్తిపడే ఈ వృద్ధుడే నా రాజ్యంలో అందరికంటే అత్యంత ధనవంతుడు" అని రాజు గ్రహించారు.

రాజుగారు ఆ వృద్ధుని ఆశీస్సులు తీసుకుని రాజభవనానికి తిరిగొచ్చారు. ఆ మర్నాడే రాజాస్థానం నుండి సగౌరవంగా అధికారులను పంపి, ఆ వృద్ధునికి సేవగాను, ప్రోత్సాహకంగాను అనేక విలువైన బహుమతులను, జీవనాధారాన్ని అందజేశారు. అపరిమితమైన కోరికలు మనిషికి అశాంతిని మాత్రమే మిగులుస్తాయి. స్వార్థాన్ని వీడి, మనకు ఉన్నదానితో తృప్తిపడుతూ, తోటి సమాజానికి మేలు చేయడంలోనే మనిషికి నిజమైన మనశ్శాంతి మరియు శాశ్వతమైన సంతోషం లభిస్తాయి. 

Also Read: 

డిసిగ్నేషన్ కాదు.. డెసిషన్ మేకింగ్ ముఖ్యం..ఆలోచింపజేసే అద్భుతమైన నీతి కథ..!!