Moral Story: అనగనగా రామాపురం అనే పచ్చని పల్లె ఉండేది. ఆ పల్లె చుట్టూ మామిడి తోటలు, మధ్యలో పెద్ద మర్రిచెట్టు, ఆ చెట్టు కింద రచ్చబండ. పల్లెలో అందరూ వ్యవసాయం చేసుకుని హాయిగా బతికేవాళ్ళు.
ఆ పల్లెలో రామయ్య అనే రైతు ఉండేవాడు. అతని భార్య సీతమ్మ, వాళ్ళ ఒక్కగానొక్క కొడుకు చిట్టి. చిట్టికి పదేళ్లు. చదువులో చురుకు, ఆటల్లో మొనగాడు, కానీ ఒకే ఒక చెడు అలవాటు - క్షణంలో అబద్ధం చెప్పేయడం.
చిట్టి అబద్ధాలు ఎలా ఉండేవంటే ..
పొద్దున్నే బడికి వెళ్ళకుండా ఉండటానికి "అమ్మా నాకు జ్వరం" అనేవాడు. సీతమ్మ ముట్టుకుని చూస్తే జ్వరం ఉండేది కాదు.
ఆవులను మేపడానికి పొలం గట్టుకు తోలుకెళ్లి, ఆవులను వదిలేసి స్నేహితులతో గోళీలు ఆడి, సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చి "నాన్నా, నల్లావు పొలంలోకి వెళ్ళిపోయింది, దాన్ని తేవడానికే పొద్దంతా పట్టింది" అనేవాడు.
మొదట్లో అందరూ "పిల్లాడు కదా" అని నవ్వుకునేవాళ్ళు.
ఒక రోజు రామయ్యకు పక్క ఊర్లో పని పడింది. వెళ్తూ వెళ్తూ చిట్టికి పది రూపాయలు ఇచ్చి "ఒరే చిట్టీ, రేపు భోగి పండగ కదా, సంతకు వెళ్లి పెద్ద గుమ్మడికాయ పట్టుకురా. నీకు జిలేబీ కొనుక్కోవడానికి ఇదిగో విడిగా రెండు రూపాయలు" అని ఇచ్చాడు.
చిట్టి సంతకు వెళ్ళాడు. సంతంతా హడావిడి. అక్కడ గుమ్మడికాయల గుట్టలు, పక్కనే వేడి వేడి జిలేబీల బండి. ఆ వాసనకు చిట్టి ఆగలేకపోయాడు.
ముందు రెండు రూపాయల జిలేబీ తిన్నాడు. "అబ్బా ఇంకా తినాలనిపిస్తోంది" అని, గుమ్మడికాయ కోసం ఇచ్చిన పది రూపాయలతో కూడా జిలేబీలు తినేశాడు. చేయి, మూతి జిడ్డు చేసుకుని ఇంటికి వచ్చాడు.
రామయ్య అడిగాడు - "ఏరా చిట్టీ, గుమ్మడికాయ ఏది?"
దొరికిపోతానని భయపడి చిట్టి వెంటనే కథ అల్లేశాడు - "నాన్నా, నేను గుమ్మడికాయ భుజాన పెట్టుకుని వస్తుంటే, మన మామిడి తోట దగ్గర పెద్ద కొండముచ్చు వచ్చింది నాన్నా! నా మీదకు దూకి, గుమ్మడికాయ లాక్కొని చెట్టు ఎక్కి కూర్చుంది. నేను ఎంత రాళ్లు వేసినా ఇవ్వలేదు!"
రామయ్యకు చిట్టి మూతికి అంటిన జిలేబీ జిడ్డు కనిపించింది. అర్థమైపోయింది. కానీ ఆ రోజు ఏమీ అనకుండా "సరేలే, కోతి తిన్నది, మనం మరోటి తెచ్చుకుందాం" అన్నాడు. చిట్టి "బతికిపోయాను" అనుకున్నాడు.
కానీ ఆ అబద్ధం ఊరంతా పాకింది. పిల్లలంతా "చిట్టి గుమ్మడికాయను కోతి ఎత్తుకుపోయిందట" అని నవ్వుకోవడం మొదలుపెట్టారు.
అసలు పరీక్ష మర్నాడు వచ్చింది.
భోగి పండగ రోజు. సీతమ్మ చిట్టికి తన తల్లి ఇచ్చిన చిన్న బంగారు ఉంగరాన్ని చేతికి పెట్టి "ఇది జాగ్రత్త, పండగ రోజు కదా" అని పెట్టింది.
చిట్టి సంబరంగా బయటకు వెళ్లి, బావి దగ్గర స్నేహితులతో ఆడుతున్నాడు. నీళ్ళు తోడుతూ ఆడుతుండగా, చేయి జారి ఆ బంగారు ఉంగరం "టప్" మని బావిలో పడిపోయింది.
చిట్టి హడలిపోయాడు. ఏడుస్తూ ఇంటికి పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి "అమ్మా... నాన్నా... నా ఉంగరం... బావిలో పడిపోయింది... నిజంగా నాన్నా..." అని గట్టిగా ఏడ్చాడు.
రామయ్యకు కోపం వచ్చింది - "ఆపు నీ నాటకాలు! నిన్న గుమ్మడికాయను కోతి ఎత్తుకుపోయింది అన్నావు, ఈ రోజు ఉంగరాన్ని బావి మింగేసింది అంటావా? నీ అబద్ధాలు ఇక నమ్మను. వెళ్లి ఆడుకో!"
సీతమ్మ కూడా "వీడు పండగ పూట కొత్త అబద్ధం మొదలుపెట్టాడు" అనుకుని తిట్టింది.
ఎవరూ నమ్మకపోవడంతో చిట్టి ఒంటరిగా బావి గట్టు మీద కూర్చుని ఏడ్చాడు. అటుగా వెళ్తున్న పటేల్ గారు కూడా "ఏరా చిట్టీ, మళ్ళీ ఏం కథ?" అని వెళ్ళిపోయారు.
సాయంత్రం దాకా ఎవరూ నమ్మలేదు. చివరికి రామయ్య "పోనీలే, ఒకసారి చూద్దాం" అని బావి దగ్గరకు వెళ్లి తొంగి చూశాడు. సాయంత్రం ఎండలో నీటి అడుగున ఏదో మెరుస్తోంది. అది నిజంగానే ఉంగరం!
రామయ్యకు అప్పుడు అర్థమైంది - తన కొడుకు నిజం చెప్పినా, గతంలో చెప్పిన అబద్ధాల వల్ల నమ్మలేకపోయానని.
వెంటనే బొక్కెన వేసి, చాలా కష్టపడి ఉంగరాన్ని బయటకు తీశాడు. చిట్టిని దగ్గరకు తీసుకుని -
"చిట్టీ, చూశావా? నువ్వు నిజం చెప్పినా ఎవరూ నమ్మలేదు. ఎందుకు తెలుసా? నువ్వు అంతకు ముందు చెప్పిన చిన్న చిన్న అబద్ధాల వల్ల నీ మాట మీద నమ్మకం పోయింది. గుమ్మడికాయ సంగతి నాకు అప్పుడే తెలిసిపోయింది, నీ మూతికి ఉన్న జిలేబీ జిడ్డు చెప్పేసింది."
"అబద్ధం చెప్పడం అంటే ఒకసారి తప్పించుకోవడం కాదు, జీవితాంతం నీ నిజాన్ని కూడా అబద్ధం చేసుకోవడం."
ఆ మాటలు చిట్టి గుండెల్లో గుచ్చుకున్నాయి.
ఆ రోజు నుండి చిట్టి మారిపోయాడు. బడికి వెళ్ళాలని లేకపోతే "నాన్నా, ఈ రోజు బడికి వెళ్ళాలని లేదు" అని నిజం చెప్పేవాడు. తప్పు చేస్తే "నేనే చేశాను" అనేవాడు.
మొదట్లో అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు, కానీ నెల తిరిగేసరికి ఊర్లో అందరూ "చిట్టి ఎప్పుడూ నిజమే చెప్తాడు, వాడి మాట నమ్మచ్చు" అని చెప్పుకోవడం మొదలుపెట్టారు. రచ్చబండ దగ్గర పెద్దలు కూడా చిట్టిని పిలిచి కూర్చోబెట్టుకునేవాళ్ళు.
ఒక అబద్ధం వంద అబద్ధాలకు దారి తీస్తుంది. నిజం చేదుగా ఉన్నా, అది నిన్ను చివరికి నిలబెడుతుంది. నమ్మకం సంపాదించడానికి ఏళ్ళు పడుతుంది, పోగొట్టుకోవడానికి ఒక్క అబద్ధం చాలు.
Also Read:
 "అబద్దాలతో ఎప్పటికైనా నష్టాలు తప్పవని నిరూపించిన చిన్నారి చిట్టి కథ..!!")
)